Cytaty (1168)

Bez wielkich trudów nie można dotrzeć do wielkich rzeczy: dlatego musimy być gotowi na wszystko.

Kiedy człowiek jest chory, łatwo wyobraża sobie, że jego życie jest nieużyteczne. Ale jeżeli nie może się modlić ani spełniać innych dobrych uczynków, niech się przekona, że jego cierpienia i jego pobożne pragnienia są tak samo godne jak tysiąc modlitw, i dobrych uczynków spełnionych w czasie, kiedy był zdrowy.

Długa choroba jest korzystna dla chrześcijanina, który umie ją wykorzystać.

Wystarczy przypomnieć młodym, że świat istniał już przed nimi i przypomnieć starym, że świat na nich się nie skończy.

Nie proście o krzyże, przeciwstawiajcie im wszystkie możliwe środki zaradcze; ale kiedy przychodzą, akceptujcie je z uległością.

O bliźnim trzeba mówić dobrze, albo milczeć.

Pokój nie może zapanować na świecie, jeżeli wcześniej nie znajdzie mieszkania w sercu człowieka.

Jedna dobrze przyjęta Komunia jest zdolna i wystarczy, aby uczynić nas świętymi i doskonałymi.

Ofiara jest każdym dziełem, które łączy nas z Bogiem w świętej Komunii.

Bóg stworzył ubogiego, aby zaskarbił sobie niebo rezygnacją i cierpliwością.

Uprzejmość jest gałęzią miłości.

Wasze cierpienia nie powinny pójść na marne, ale mogą się zjednoczyć z bólami Ukrzyżowanego, bólami Dziewicy, najniewinniejszej ze wszystkich stworzeń.

Bogactwo gromadzi się z trudem, chroni z niepokojem i traci z bólem.

Nic nie jest bardziej nieużyteczne od chrześcijanina, który nie przyczynia się do zbawienia innych.

Zostawić dobre wrażenie - nawet w sercu rabusia, wydaje mi się aktem miłości, który w swoim czasie będzie błogosławiony.

Niektórzy uczniowie są jak gąbka: wchłaniają wszystko. Inni są jak lejki: tyle ile wchodzi, tyle wychodzi. Inni jeszcze jak filtry: przepuszczają wino, a zatrzymują moszcz. Inni wreszcie są jak łopata do wiania zboża: zatrzymują ziarno odrzucając plewy.

Ukrzyżowany, którego zakonnica nosi przed sobą, nie jest ani ozdobą, ani ostentacją. Musi być księgą, z której uczy się nauki świętych, pocieszeniem w smutkach, obroną w doświadczeniach, cechą wyróżniającą miłosierdzia i religijnego umartwienia.

Prawdziwym krzyżem jest męczeństwo serca. Nieskończone cierpienie duszy.

Kto uszy zatyka na krzyk ubogiego, sam będzie wołał, lecz nie otrzyma odpowiedzi. Prz 21, 13 (wyd 5)

Nieużyteczne jest wyznawanie grzechu, nawet lekkiego, bez określenia sobie w związku z nim chęci poprawy.

Uświęcajmy się przez dusze: ponieważ wszyscy jesteśmy członkami jednego ciała w takiej mierze, w jakiej mamy Boskie życie, możemy przekazywać je i rozsiewać w wielkim organizmie Kościoła.

W zabawie, od czasu do czasu, wznoście umysł ku Bogu, ofiarując te zabawy na jego cześć.

Nic nie może wyrządzić większej szkody, zwłaszcza młodemu człowiekowi, niż złe rady.

Pokora jest jak sznurek różańca, jeżeli sznurek się zerwie, paciorki się rozsypią; jeżeli zaniechamy pokory, znikną wszystkie cnoty.

Bóg kocha nas bardziej niż najlepszy ojciec, niż najbardziej kochająca matka. Wystarczy, abyśmy z sercem dziecka się poddali i zawierzyli Jego woli.

Ważne powołanie i wielka służba: przekształcić mass media w płonące pochodnie i ogromne latarnie, które oświecają drogę ku samemu szczęściu... z przesłaniem dobroci, piękna i prawdy dla nowego stworzenia.

Nie przyjmuj Jezusa Chrystusa, aby posługiwać się nim według twojego zamiaru, ale raczej ofiaruj się Twojemu Bogu i Zbawcy, ponieważ to On z tobą i w tobie czyni wszystko, co zechce.

Tylko dobre dzieła są prawdziwymi bogactwami, które przygotowują nam miejsce tam, w niebie.

Miłość przekracza ból i wybacza winy.

Musimy troszczyć się o naszą radość, aby utrzymać w skrusze ducha swojego i praktykować skruchę, aby radość wzrastała radość.

Na tej ziemi każdy ma swój krzyż; ale musimy robić tak, aby nie być tym złym łotrem, ale tym dobrym.

Przyjaciele są jak struny cytry, które jeżeli są wszystkie ze sobą zestrojone, wydają przy uderzeniu przepiękną muzykę.

Tysiąckroć błogosławieni zakonnicy, którzy, dalecy od trosk tego świata, żyją samym Bogiem.

Jaka piękna jest katolicka wiara! Rozwiązuje każdy nasz niepokój i zaspokaja inteligencję, napełniając serce nadzieją.

Niechaj w murach domostwa tchnie ta miłość, którą płonęła Święta Rodzina z Nazaretu. Niechaj kwitną w niej wszystkie cnoty chrześcijańskie, niech panuje jedność serc i jaśnieje przykład uczciwego życia.

Jakże cudowne są skutki laski dla tych, którzy działają, aby na nią odpowiedzieć.

Ukrywać wady innych i nikogo nie wyśmiewać, kiedy dozna obrazy.

A ty, Betlejem Efrata, najmniejsze jesteś wśród plemion judzkich! Z ciebie wyjdzie dla mnie Ten, który będzie władał w Izraelu, a pochodzenie Jego od początku, od dni wieczności. Mi 5, 1 (wyd 5)

Jeżeli w rodzinach nie ma jedności, zgody i pokoju, jak możemy mieć cywilizowane społeczeństwo?

Jeżeli myślicie o śmierci z niepokojem, wiedzcie, że lęk przed nią przyniesie więcej szkody niż zysku.

Niechaj was nie nuży nigdy czynienie dobra... Nic nie powinno być stracone. Nic nie spada na ziemię. Jest oko, które wszystko widzi: oko Boga.

Jeżeli rzeczy się udają, cieszmy się błogosławiąc Boga, który daje nam wzrost. Źle idą? Cieszmy się, błogosławiąc Boga, że czyni nas współuczestnikami swojego krzyża.

Zawód krytykowania innych jest bardzo łatwy, ale bardzo trudne jest poprawianie samego siebie.

Muzyka ma ogromne zdolności wyrażania piękna każdej kultury. Ze swej natury może sprawić, że zabrzmią wewnętrzne harmonie. Podnosi intensywne i głębokie emocje, a swoim czarem wywiera ogromny wpływ.

Wóz z cnotami ciągnie wyniosłość; wóz grzechów pokora. Pierwszy podoba się człowiekowi i unieszczęśliwia; drugi podoba się Bogu i uszczęśliwia.

Przeciw pokusie są konieczne absolutnie trzy rzeczy: modlitwa, aby nas oświecić, sakramenty, aby nas umocnić i czujność, aby nas ustrzec.

Duch Święty rozlany w nas czyni to, co woda: obmywa, ochładza, odnawia, nawadnia. Oczyszcza nas z brudu i uśmierza płomienie naszej pożądliwości; odnawia nas pokarmem Boskiego Słowa oraz Sakramentem ołtarza; wlewa w nas duchowe pocieszenie.

Gwiazdy są ozdobą niebieskiego firmamentu, zakonnicy ozdobą firmamentu Kościoła; gwiazdy swoim nieustannym ruchem chwalą Stwórcę, zakonnicy chwalą Go swoimi świętymi dziełami; gwiazdy tkwią nieruchomo na niebie, zakonnicy w swoich klasztorach; gwiazdy rozjaśniają niebo, zakonnicy Kościół.

W Sakramencie Eucharystycznym postawiono przed tobą wielki stół; dobrze patrz, kim jest Ten, kto daje ci się i jak ci się daje za pokarm, ponieważ jeżeli chcesz, aby Ci posłużył, musisz Go przyjąć z sercem czystym, pobożnym i płonącym miłością.

Wiele cierpień młodych ludzi spowodowane są przez rodzinę, a zwłaszcza przez matki. Są to matki, które z domu czynią centrum miłości.

Misjonarz nie wymaga, aby się go podziwiało, ale aby się mu pomagało.

Dawidowy. Błogosławiony Pan – Opoka moja, On moje ręce zaprawia do walki, moje palce do wojny. Ps 144, 1 (wyd 5)

I powiedzą w owym dniu: Oto nasz Bóg, Ten, któremu zaufaliśmy, że nas wybawi; oto Pan, w którym złożyliśmy naszą ufność; cieszmy się i radujmy z Jego zbawienia! Iz 25, 9 (wyd 5)

Wypełniaj każdy czyn tak, jakbyś chciał go wypełnić w chwili ostatniej. Nieznana jest godzina śmierci, spraw, aby twoja dusza była ciągle taka, jak pragnąłbyś, aby była w tej godzinie.

Ręce ubogiego niosą nasze jałmużny do raju. Dawanie ubogim naszego obola jest jak danie go w ręce Jezusa Chrystusa.

Chcecie, abym podpowiedział wam sposób czynienia pokuty, dostosowanej do waszego wieku i kondycji? Niech poszczą wasze oczy. Oczy są nazywane oknami, przez które do duszy wchodzi szatan.

To, co Ewa związała swoim niedowiarstwem, Maryja rozwiązała swoją wiarą.

Najkrótsze kazania są najmilej widziane: jeżeli są dobre, miło nam ich słuchać; jeżeli zle, nudzą krótko.

Bawcie się, ale niech wasza zabawa będzie uczciwa, niech będzie użyteczna, niechaj służy odnawianiu sił i odmładzaniu ducha. Strzeżcie się, aby odpoczynek nie był bezczynnością czy czasem straconym.

Mówić trzeba mało i słodko, mało i dobrze, mało i prosto, mało i szczerze, mało i z miłością.

Nienawidzę grzechu! Szczęśliwa byłaby nasza Ojczyzna, gdyby chciała udoskonalić swoje prawa i obyczaje w świetle uczciwości, i chrześcijańskich zasad.

Albo uznajcie, że drzewo jest dobre, a wtedy i jego owoc jest dobry, albo uznajcie, że drzewo jest złe, a wtedy i owoc jego jest zły; bo po owocu poznaje się drzewo. Mt 12, 33 (wyd 5)

Człowiek czci tylu bożków, ile kultywuje nałogów.

Gniewajcie się, a nie grzeszcie: niech nad waszym gniewem nie zachodzi słońce. Ef 4, 26 (wyd 5)

Daleko od tabernakulum każde dzieło opiera się na piasku, każdy najpiękniejszy entuzjazm miłosierdzia wysycha i gaśnie.

Walcz z tą słabością, która cię czyni leniwym i odprężonym w duchowym życiu. Strzeż się, bo może to być początek twojej obojętności... a jak mówi Pismo, obojętnych Bóg odrzuci.

Ponad wszystkimi opiniami i partiami, które wstrząsają i nękają społeczeństwo, i całą ludzkość, jest Ewangelia, która się wznosi. Albo w świecie zatriumfuje Ewangelia, albo powrócimy do rozlewu krwi.

Uważaj za niewzruszone, że im bardziej powiększają się ataki wroga, tym bardziej Bóg jest bliski twojej duszy. Myśl i napełnij się tą wielką, i pocieszającą prawdą.

Dla chrześcijanina radość jest obowiązkiem.

Wojna jest jedną z najstraszliwszych sankcji. Nie pragnie jej Bóg, ale ludzie, narody, państwa poprzez tych, którzy je reprezentują.

Anioły jednego tylko nam zazdroszczą: tego, że nie mogą cierpieć dla Boga. Jedynie ból pozwala powiedzieć z całą pewnością duszy: Mój Boże, widzisz dobrze, że Cię kocham!

Pokusa nigdy nie ma takiej siły jak wtedy, kiedy pozostajemy bezczynni.

Pragnę absolutnie i absolutnie potrzebuję stać się świętym. Jeżeli nie stanę się świętym, nic nie dokonam.

Bardzo polecam wam cierpliwość - jest ona konieczna, aby dobrze wypełniać swoje obowiązki.

Dziwisz się, że twój Anioł Stróż oddał ci znaczne usługi. Nie powinieneś się dziwić: właśnie dlatego Pan postawił go u twego boku.

Moim pierwszym słowem jest dobroć; drugim dobroć; trzecim dobroć; z niej rodzi się sprawiedliwość, prawda, miłość i pokój.

Nie oddawajcie złem za zło ani złorzeczeniem za złorzeczenie. Przeciwnie zaś, błogosławcie. Do tego bowiem jesteście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo. 1 P 3, 9 (wyd 5)

Błogosławiony ten, kto w chwili śmierci może stwierdzić, że w swoim życiu czynił dobrze.

Są dwie rzeczy, które powinny naprowadzić nas na pokorę: ubóstwo naszego istnienia oraz szybko uciekające życie.

Jedną z ułomności współczesnej pedagogii jest brak pragnienia, żeby w wychowaniu mówiło się o maksymach wiecznych, a zwłaszcza o śmierci i piekle.

Oto środki zachowania czystości: modlitwa, ucieczka od nieróbstwa, częste przyjmowanie sakramentów, czujność w rzeczach drobnych.

Nie możemy zrobić nic lepszego, aby zapewnić sobie szczęście, jak żyć i umrzeć w służbie ubogim.

Umiejcie wydobyć z ćwiczeń sportowych bodźce potrzebne do waszego ludzkiego i chrześcijańskiego dojrzewania tak, abyście wzbogacili wasze życie o te cnoty naturalne i nadnaturalne, które czynią je godnym przeżycia, bo są świadomą odpowiedzią na zamysł Boga wobec każdego z was.

Więcej zysku przynosi przebaczanie tym, którzy wyrządzili nam jakąś szkodę na dobru czy reputacji niż gdybyśmy mieli przepłynąć morze i paść przed świętym grobem Chrystusa.

W sprawach, które dotyczą Boga, wierzymy, żeby móc zrozumieć, bo gdybyśmy chcieli najpierw zrozumieć, aby uwierzyć, nie udałoby się nam ani uwierzyć, ani zrozumieć.

Trzeba dawać i dawać, ktokolwiek prosi. Tego chce Ewangelia. Nie wystarczy ustępować: trzeba ustępować grzecznie, nie dyskutując, nie protestując...

Lepszy ubogi, postępujący bez zarzutu, niż przewrotny o dwóch drogach, choć bogaty. Prz 28, 6 (wyd 5)

Lepiej jest pokonać swój język niż pościć o chlebie i wodzie.

Bo gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje. Mt 6, 21 (wyd 5)

Trzeba nakazywać tylko to, co jest istotne i co do czego ma się uzasadnioną nadzieję, że zostanie wysłuchane.

Matką kłamstwa, a często i jego tematem jest hipokryzja; niektórzy jednak myślą, że z hipokryzji bierze się tylko zaplanowanie fałszu, i zatem jest ona sprawcą samego fałszu, który pociąga za sobą i wprowadza kłamstwo.

Chrześcijanin, który pogodnie, radośnie i w pełni daje świadectwo swojej wiary, pragnie prawdziwej i trwałej jedności.

Nadzieja oświeca życie i uświęca obecną chwilę. Wlewa odwagę i siłę aż do entuzjazmu w próbach, a wszystkim posługuje się ze spokojem i wstrzemięźliwością.

Dusza, która medytuje, ma zapewnione zbawienie. Medytacja polega na zastanawianiu się w obecności Boga i dlatego szatan czyni wszystko, aby odciągnąć od niej dusze. On dobrze wie, jak skuteczny jest ten środek w postępowaniu w cnotach.

Bóg nie powołał nas, abyśmy żyli nieczyści, ale aby uczynić nas świętymi. Ten, kto tym gardzi, nie gardzi człowiekiem, ale gardzi Bogiem samym, który daje mu swego Ducha Świętego.

Ten, kto z przyzwyczajenia myśli o raju, jest zawsze radosny. Ta tam musimy kierować nasze źrenice, gdzie światło nigdy nie gaśnie.

Życie zakonne to życie, którego nauczył nas Jezus Chrystus, które proponuje Kościół, którym żyli święci zakonnicy i na które wskazują oni w swoich Konstytucjach.

Miej siłę w sercu przeciwko wszystkim rzeczom, które mogą poruszyć je ku temu, co nie jest Bogiem i bądź przyjacielem cierpień Chrystusa.

Oto dzień, który Pan uczynił, radujmy się nim i weselmy! Ps 118, 24 (wyd 5)

Ten, kto się modli, podobny jest do nieustraszonego orła, który szybując w powietrzu, zdaje się zbliżać do nieba!