Cytaty (19)

Och! Jak łatwo jest stać się świętym! Podstawowym i prawie jedynym środkiem jest przyzwyczajenie się do pełnienia we wszystkim woli Bożej.

Nie ma miłości, której nie towarzyszyłaby sprawiedliwość i która nie pozwoliłaby robić nam to, co w ramach rozsądku jest możliwe.

Umartwienie żołądka jest alfabetem życia duchowego i ten, kto nie potrafi opanować łakomstwa, trudno pokona inne nałogi, bo o wiele trudniej jest je pokonać.

Najchwalebniejsza i najbardziej upragniona jest taka śmierć, która nas zastaje walczących za Pana naszego.

Jakże niebezpiecznym jadem dla dobrych uczynków jest próżne zadowolenie! To dżuma, która niszczy najbardziej święte czyny!

Nie wystarczy wypełniać dobre dzieła, trzeba wypełniać je dobrze, na podobieństwo Jezusa Chrystusa, o którym napisano: ŤPrzeszedł przez życie dobrze czyniącť.

Solidną cnotę praktykuje się w cierpieniach; jest to również ta sama cnota, która zachowuje w bojaźni prawdziwe sługi Boże. Krzyżem Bóg uświęca dusze.

Człowiek znajduje w posłuszeństwie unicestwienie miłości własnej i prawdziwą wolność dziecka Bożego.

Miłość własna przykryta welonem miłości, sprawia, iż często wierzymy, że służymy Bogu, podczas gdy szukamy jedynie własnej satysfakcji.

Jakże piękne jest pragnienie tylko tego, czego pragnie Bóg, i czynienie tylko tego, do czego okazji dostarcza nam Opatrzność.

Tak samo jak naturalne piękno jest o wiele bardziej atrakcyjne od piękna sztucznego pokrytego pozłotą, tak samo prosta mowa i zwyczaje są lepiej przyjmowane i znajdują większą przychylność w duszach od nienaturalnych, i sztucznych mów i zwyczajów.

Nigdy nie usłyszałem, żeby jakiś heretyk nawrócił się siłą elokwencji czy wyszukanego wywodu, ale za to słyszałem, że nawrócił się łagodnością; prawdą jest, że cnota ta jest silna w zdobywaniu ludzi dla Boga.

Wola Boża jest jak doskonały ster, który kieruje nas co do otrzymywanych rad i drogi, jaką zmierzamy.

Nasze szczęście kryje się w krzyżu; nasz Pan nie chciał wejść do chwały, jeżeli nie przez cierpienie.

Nie możemy zrobić nic lepszego, aby zapewnić sobie szczęście, jak żyć i umrzeć w służbie ubogim.

Bóg nie tyle patrzy na zewnętrzność naszych dzieła ile na stopień miłości i czystości intencji, z jakimi je wypełniamy.

Wola Boża powinna być elementem własnym duszy, powietrzem, którym winna oddychać, szczęściem, do którego winna dążyć.

Musi być coś wielkiego i boskiego w cnocie posłuszeństwa, skoro nasz Pan tak ją ukochał od urodzenia aż do śmierci, skoro wszystkich czynów swojego życia dokonał w posłuszeństwie.

Modlitwa jest wzniesieniem się serca do Boga, dlatego dusza w pewien sposób oddziela się od siebie samej, aby Go odnaleźć.