Cytaty (25)

Gdybyśmy w sposób doskonały prawdziwie kochali Boga, mielibyśmy wszelkie dobra.

Radość, której gorączkowo szukają ludzie tego świata pośród przyjemności, nie jest niczym innym jak płochliwym cieniem, podczas gdy nasza radość szukana i smakowana w trudach, i cierpieniach, jest najsłodszą rzeczywistością, wstępem szczęścia niebiańskiego.

Chciałabym być misjonarką nie tylko przez parę lat. Chciałabym nią być od samego stworzenia świata i aż do końca wieków.

Gdyby ludzie poznali wartość Eucharystii, kierowanie ruchem przy wejściach do kościołów musiałoby stać się obowiązkiem służb publicznych.

Wielokrotnie doświadczyłam, że aby wypędzić szatana i uniemożliwić mu powrót, nie ma lepszego środka niż święcona woda. Ucieka przed krzyżem, ale potem wraca. Wielką cnotą musi być święcona woda!

Chcę cierpieć z miłości i zaśpiewam, będę śpiewać zawsze, a moja pieśń będzie tym słodsza, im dłuższe i straszniejsze będą ciernie.

Dla mnie modlitwa jest porywem serca, prostym spojrzeniem rzuconym ku niebu, jest krzykiem wdzięczności i miłości w próbie jak, i w radości, jednym słowem jest czymś wielkim, nadnaturalnym, poszerza mi duszę i jednoczy mnie z Jezusem.

Kiedy Jezus powołuje jakąś duszę do kierowania, do zbawiania wielu dusz, konieczne jest, aby doświadczyła pokus i prób życia.

Prawdziwa miłość polega na tym, że znosi się wszystkie wady bliźniego, nie dziwi się jego słabościom i pokazuje się, że jest się zbudowanym jego najmniejszymi cnotami.

Życie mija tak szybko, że naprawdę lepiej jest mieć w niebie najpiękniejszą koronę i trochę cierpienia tu, na ziemi, niż mieć zwykłą bez cierpienia.

Świętość nie polega na mówieniu rzeczy pięknych czy nawet na myśleniu, czy odczuwaniu ich. Wszystko tkwi w woli cierpienia.

Pan kocha serca radosne, dusze zawsze uśmiechnięte.

Bóg daje mi odwagę proporcjonalnie do moich cierpień. Czuję, że teraz nie mogłabym znieść więcej; ale się nie boję, bo jeżeli cierpienia wzrosną, On pomnoży w tym samym czasie moją odwagę.

Prawdziwym krzyżem jest męczeństwo serca. Nieskończone cierpienie duszy.

Trzeba dawać i dawać, ktokolwiek prosi. Tego chce Ewangelia. Nie wystarczy ustępować: trzeba ustępować grzecznie, nie dyskutując, nie protestując...

Radość ma swoją siedzibę w głębi duszy, można ją mieć nawet w ciemnym więzieniu jak i we wspaniałym pałacu.

Nasz Pan nigdy nie żąda od nas ofiar większych niż nasze siły.

Zdaje mi się, że gdyby mały kwiatek mógł mówić, powiedziałby po prostu to, co Dobry Bóg dla niego zrobił.

Módlmy się za kapłanów! Każdego dnia zauważamy, jak rzadcy są przyjaciele Jezusa. Zdaje mi się, że to właśnie rani Go najgłębiej: niewdzięczność, a zwłaszcza widok poświęconych mu dusz, które dają innym to serce, które całkowicie do Niego należy.

Twoja miłość tak opanowała moje serce, że nawet jeżeli nie istniałby Raj, i tak bym Cię kochała; nawet jeżeli nie istniałoby Piekło, tak samo bym Cię kochała.

Kiedy szatanowi udaje się odciągnąć duszę od Komunii Świętej, osiąga swój cel.

Czuję powołanie kapłańskie. Z jaką miłością, o Jezu, niosłabym cię w moich rękach, kiedy na mój głos zstąpiłbyś z nieba! Z jaką miłością dawałabym cię duszom! Ale pomimo pragnienia kapłaństwa podziwiam i zazdroszczę świętemu Franciszkowi z Asyżu, i czuję powołanie do naśladowania go, odrzucając wysoką godność kapłańską.

W niebie, każdy otrzyma od Boga pochwały, na które zasłużył i ten, który chciał być na ziemi najuboższym i zapomnianym przez miłość Boga, ten będzie pierwszy, najszlachetniejszy i najbogatszy!

Chciałabym przemierzyć ziemię, głosząc Twoje imię, o Jezu, i zasadzić na niewiernym gruncie Twój chwalebny Krzyż, ale jedna misja nie wystarczyłaby mi, chciałabym w tym samym czasie głosić Ewangelię w czterech stronach świata i na dalekich wyspach.

Pracować dla zbawienia dusz... Dlatego właśnie zostałam karmelitanką, a nie mogąc być misjonarką czynną, chciałam zostać misjonarką miłości i pokuty jak św. Teresa, moja anielska matka.