Cytaty (34)

Droga jest prosta i łatwa dla ludzi dobrej woli, jednak niedaleko i z wielkim trudem zajdzie ten, kto nie ma dobrych nóg, albo kto w drodze nie ma odważnej i stałej duszy.

Jeżeli chcesz być doskonały, sprzedaj swoją wolę, daj ją ubogim duchem, przyjdź do Chrystusa drogami łagodności i pokory, i idź za Nim aż na Kalwarię i do grobu.

Poważnym złem jest mieć na celu bardziej Boże dobra niż samego Boga: modlitwę i odosobnienie.

Jedna myśl człowieka jest więcej warta niż cały świat; dlatego tylko Bóg jest godzien ludzkiej myśli.

Niektóre przyzwyczajenia do dobrowolnych niedoskonałości, jeżeli nie zostaną wyplenione, uniemożliwiają nie tylko związek z Bogiem, lecz także postęp w doskonałości.

Doskonałość nie polega na cnotach, które dusza w sobie zna, ale na tych, które Pan widzi w duszy zapieczętowanej jak szkatułka, a więc nie powinna dusza zakładać wszystkiego z góry, ale raczej sobie nie ufać.

Nie męcz się na próżno, ponieważ nie wejdziesz w upodobanie i słodycz ducha, jeżeli nie poddasz się umartwieniu od tego wszystkiego, co pragniesz.

Ponieważ w godzinie zdawania sprawy zaciąży ci to, że dostatecznie nie zużyłeś czasu teraźniejszego na służbę Bogu, dlaczego nie zużyjesz go teraz tak, jakbyś chciał zrobić to w chwili śmierci?

Jak masz odwagę cieszyć się tak bez lęku, skoro musisz stawić się przed Bogiem i zdać sprawę z najmniejszego słowa i myśli?

Jeżeli dusza ma tyle cierpliwości, aby cierpieć i tyle tolerancji, aby pozbawić się przyjemności, to znak, że znajduje się daleko na drodze cnót.

Bóg woli w tobie najmniejszy stopień odpowiedzialności i poddania od wszystkich usług, jakie możesz mu oddać.

Największą koniecznością, jaka jest nam potrzebna do postępu, jest milczenie wobec tego wielkiego Boga, tak z pragnieniami jak i językiem, ponieważ język, jakiego On słucha najchętniej, to cicha miłość.

Ty, o Panie, z radością i miłością powracasz, aby podnosić tych, którzy cię obrażają, podczas gdy ja nie przynoszę ulgi i szacunku temu, kto mną wzgardził.

Bóg większą wartość daje najskromniejszemu stopniowi czystości waszego sumienia niż wszystkim uczynkom, które możecie spełnić.

Kto działa jak obojętny, jest bliski upadku.

Miej spokój ducha z uwagą pełną miłości dla Boga; a kiedy będzie konieczne, abyś mówił, mów z tym samym spokojem i opanowaniem.

Lepiej jest pokonać swój język niż pościć o chlebie i wodzie.

Miej siłę w sercu przeciwko wszystkim rzeczom, które mogą poruszyć je ku temu, co nie jest Bogiem i bądź przyjacielem cierpień Chrystusa.

Uczoność wkracza przez miłość, milczenie i umartwienie. Wielka uczoność jest umiejętnością milczenia i nie zwracania uwagi na słowa, czyny czy prowadzenie się innych.

W radościach i przyjemnościach ze swoim lękiem, i prawdą uciekaj się zawsze do Boga, a nie zostaniesz oszukany ani złapany w nicości.

Lepiej jest cierpieć dla Pana niż czynić cuda.

Kto się skarży i obmawia, nie jest doskonały, nie jest nawet dobrym chrześcijaninem.

Nie rób nic, czego nie zrobiłby Chrystus, ani nie mów słów, których by nie wypowiedział, gdyby znalazł się na twoim miejscu, miał twój wiek i twoje zdrowie.

Pamiętaj zawsze, że wszystko co ci się przydarza dobrego czy złego pochodzi od Boga, abyś z jednej strony nie wbijał się w pychę i z drugiej nie tracił odwagi.

Należy opłakiwać ignorancję tych, którzy nakładają na siebie nadzwyczajne pokuty i wiele innych dobrowolnych ćwiczeń, przekonani, że to wystarczy, aby osiągnąć zjednoczenie z Bożą mądrością. Jedności, natomiast nigdy nie osiągną, jeżeli nie wyprą się gorliwie własnych apetytów.

Bóg, aby kochać duszę, nie patrzy na jej wielkość, ale na jej pokorę.

Cnoty, które zdobywamy z trudem, są zwykle bardzo cenne, najwspanialsze i bardziej stabilne od tych, które nabylibyśmy ze smakiem i łagodnością ducha. W czasie suszy, w trudnościach, w cierpieniu cnota zapuszcza swoje korzenie.

Radość jest sercem duszy: oświetla tego, kto ją ma i ogrzewa wszystkich, na których padają jej promienie.

Tam, gdzie nie ma miłości, wprowadźcie miłość, a stanie się miłość.

Trzymaj na wodzy język i myśl, nieustannie obracaj swoje uczucie i serce ku Bogu: twój duch zapali się bosko.

Tak jak drewno nie zmienia się w ogniu, jeżeli brakuje mu chociaż jednego stopnia wymaganego ciepła, tak dusza nie przemieni się w Bogu, jeżeli ma choć jedną, nawet najmniejszą niedoskonałość.

Nie zwracaj uwagi na niedoskonałości innych, chroń milczenie i nieustanny kontakt z Bogiem, a wykorzenisz wielkie niedoskonałości z duszy swojej i staniesz się bogaty w wielkie cnoty.

Jaki jest pożytek, jeżeli dajesz swojemu Bogu coś innego niż to, o co On cię prosi? Zastanów się, co Bóg chce od ciebie i po prostu to wykonaj, a twoje serce będzie bardziej zadowolone niż gdybyś postąpił według własnego upodobania.

Jeżeli w człowieku nie jaśnieją te cnoty, o których ty myślisz, to nie będzie on mniej ceniony w oczach Boga - będzie ceniony również ze względu na to, czego ty nie myślisz.