Cytaty (87)

Zazwyczaj ci, którzy zbyt wiele przebaczają samym sobie, są surowsi dla innych.

Cierpliwość w życiu musi być naszym chlebem powszednim; a zwłaszcza z nami samymi, bo bardziej od każdego innego sobie ciążymy.

Pośród prób niechaj wasza dusza będzie jak słowik, który śpiewa na ciernistym krzewie.

Dobre słowo zmniejsza gniew jak woda ogień; dobrocią można uczynić owocnym każdy teren. Więcej much łapie się na kroplę miodu niż na baryłkę octu.

Niemożliwe jest osiągnięcie prawdziwego zjednoczenia duszy z Bogiem, jeżeli nie poprzez umartwienie.

Musimy dołożyć wszelkich sił, aby podwoić w naszych ćwiczeniach nie pragnienia, ale doskonałość z jaką je realizujemy.

Kochajcie wszystkich z miłością, ale przyjaźnijcie się z tymi, którzy mogą pomóc wam w nabywaniu cnót.

Pokora, która jest sprzeczna z miłością, nie może być pokorą cnotliwą.

Oszustwem jest pragnąć męczeństwa i nie znosić po chrześcijańsku trudów codziennego życia.

Nie troszczę się o to, aby brano mnie za uczonego i robiono pompę z tych kilku drobnych rzeczy, które wiem, ale nie mogę zostawić w bezczynności tych kilku drobnych rzeczy, które wiem, aby chcieć zostać ignorantem.

Im prawdziwsza i doskonalsza będzie nasza zażyłość z Bogiem, tym bardziej ku nam będzie wychodzić jego Opatrzność.

Miłość własna nie skończy się z końcem życia. Zawsze będziemy czuli jej przypływy. Wystarczy tylko je powstrzymywać.

Wielu dąży do doskonałości, niewielu ją osiąga. Czy wiecie dlaczego? Ponieważ nie idą z pełnym zaufaniem Bogu i zawierzeniem się Jego Ojcowskiej Opatrzności.

Uwierzcie mi, że umartwienie zmysłów w patrzeniu, odczuwaniu i mówieniu, jest warte więcej niż noszenie łańcucha i Włosienicy.

Tylko w raju znajduje się pocieszenie oraz spokój w swoim doskonałym istnieniu. Dopóki jednak żyjemy tu, na ziemi, dobro zawsze jest wymieszane ze złem.

Jak ryby tracą wolność, kiedy są poza wodą, tak rozsądna dusza zaczyna być spętanym niewolnikiem, kiedy oddziela się od Boga.

Jeżeli przez pragnienie bycia osobą pobożną zauważycie, że świat śmieje się z was, wy śmiejcie się z niego, ciesząc się z tak chwalebnego poniżenia, jakim jest to, które się cierpi z powodu cnoty.

Och, jakimże jest wyrzutem sumienia w chwili śmierci, wspomnienie, ze naszym zaniedbaniem unicestwiliśmy pomoc zesłaną nam przez Boga dla naszej doskonałości!

Mówcie o sobie mało; mówienie o sobie jest niezwykle trudne: to jak chodzenie po linie.

Ten, kto nie hamuje swoich drobnych złości, stanie się gwałtowny i nieznośny; ten, kto przyzwyczaja się do kłamstwa w żartach, naraża się na ogromne ryzyko kłamstwa posuniętego do oszczerstwa.

Niech świat krzyczy, ile chce, niech krytykuje, szemrze przeciwko dobru; słuchajcie wszystkiego i cierpcie w spokoju, ale postępujcie dalej z wiarą i stanowczością.

Nie zadręczajcie się z powodu złych myśli. Co innego słuchać, a co innego się zgadzać.

Prawdą jest, że uczucie do grzechów drobnych nie zabija miłości, ale trzyma ją tak spętaną, że zabierając jej wolność nie pozwala na działanie.

Kto ma prawdziwą wolność Bożą, nie traci wiele z wewnętrznego zadowolenia. Smutek wkracza tam, gdzie jest przywiązanie do rzeczy tego świata.

Życie według ducha oznacza regulowanie myśli, słów i czynów nie według kryteriów ludzkich, ale według prawdy chrześcijaństwa.

Walki ducha są męczące, to prawda; ale jakże chwalebne i słodkie jest wyjście z nich zwycięsko!

Niech dusza, która od grzechu przechodzi do życia doskonałego nie myśli, że wszystko zrobi w jednej chwili. Świt powoli rozjaśnia mroki.

Wielka dusza dąży jedynie do wieczności, i aby być wieczna, ma w po-. gardzie wszystko to, co nie jest wieczne, zbyt nikczemne to, co nie jest nieskończone.

Kiedy proszą was o zdanie, powiedzcie szczerze, ale niezależnie od tego, czy będzie lub nie będzie zaakceptowane.

Nie osądzajcie dobrych czynów według ich własnej urody, ale po tym, czy podobają się Bogu.

W domu zachowujcie się łagodnie tak w stosunku do krewnych jak i podwładnych - często ci, którzy są aniołami na zewnątrz, w domu okazują się diabłami.

Nie kochajcie za mocno dzieła, które może wzbudzić w was niepokój o powodzenie: pozostawcie to w ręku Boga.

Kiedy jesteśmy pogardzani, zasmuca nas ludzkie uczucie, a pociesza nas w tym uczucie ducha.

Wielkim złem jest nie czynienie żadnego dobra.

Życie Świętych jest niczym innym jak wprowadzoną w życie Ewangelią.

Nic nie jest piękne bez czystości, a czystość ludzi nazywana jest również uczciwością, a praktykowanie jej nazywa się honorem.

Nic tak bardzo nie służy oświeceniu umysłu i kształceniu woli, jak modlitwa, szczególnie ta, która płynie z głębi serca.

Kto myśli o wieczności, łatwo znajduje pocieszenie w przeciwnościach życia doczesnego - nie lęka się już chwil marnych, krótkich i ulotnych.

Modlitwa połączona z Ofiarą Mszy świętej ma cudowną moc - napełnia duszę niebiańskim pocieszeniem.

Dwie rzeczy zachowają was w pobożnym życiu: wielka roztropność w wypełnianiu obowiązków waszego stanu; i wielka odwaga, abyście się nie martwili i nie tracili ducha w błędach, które możecie popełnić.

Nie proście o krzyże, przeciwstawiajcie im wszystkie możliwe środki zaradcze; ale kiedy przychodzą, akceptujcie je z uległością.

Jedna dobrze przyjęta Komunia jest zdolna i wystarczy, aby uczynić nas świętymi i doskonałymi.

Nieużyteczne jest wyznawanie grzechu, nawet lekkiego, bez określenia sobie w związku z nim chęci poprawy.

Jeżeli myślicie o śmierci z niepokojem, wiedzcie, że lęk przed nią przyniesie więcej szkody niż zysku.

Zawód krytykowania innych jest bardzo łatwy, ale bardzo trudne jest poprawianie samego siebie.

Mówić trzeba mało i słodko, mało i dobrze, mało i prosto, mało i szczerze, mało i z miłością.

Pokusa nigdy nie ma takiej siły jak wtedy, kiedy pozostajemy bezczynni.

Kiedy tak się stanie, że sercem będziemy znosić bliźniego? Jest to ostatnia i najwspanialsza lekcja z doktryny świętych. Błogosławiony ten, kto się jej nauczył!

Gdybym spostrzegł w swoim sercu najmniejsze włókno, które nie żyje Bogiem i dla Boga, natychmiast bym je wyrwał.

Słuszne jest powiedzenie Savio i Apostoła: niechaj kobiety nie interesują się niczym więcej ponad to, co jest im potrzebne.

Pewne drobne pokusy okazują się bardzo użyteczne, ponieważ sprowadzają nas z powrotem do siebie, przypominają nam o naszej małości i sprawiają, że z tym większym zapałem podążamy do Boga.

Ile razy mówimy: Mam wiele wad, jestem taki niedoskonały; ale nie wyobrażam sobie, jakbyśmy cierpieli, gdyby inni to samo, a nawet mniej, powiedzieli o nas.

Jeżeli chcecie zachować czystość, unikajcie każdej okazji. To wada, która od błahostki prowadzi do żałosnych upadków.

Trzeba walczyć, ile się może przeciwko niepokojom i lękom, ponieważ nie ma nic innego, co by bardziej uniemożliwiało progres w dobroci.

Stawiajcie się zawsze na miejscu waszego bliźniego, a waszego bliźniego stawiajcie na waszym; w ten sposób dobrze osądzicie. Kupując wyobrażajcie sobie, że jesteście sprzedawcą, a sprzedając, że jesteście kupującym, w ten sposób będziecie sprzedawać i kupować uczciwie.

Podejrzana jest taka inspiracja, która prowadzi nas do pozostawienia dobra pewnego i już istniejącego, i poszukiwania lepszego, ale niepewnego i dalekiego.

Poznanie naszego ubóstwa nie powinno nas niepokoić; przeciwnie, musi osładzać naszego ducha, który w ten sposób jest chroniony przed miłością własną czy dobrą o sobie opinią.

Pokusa nigdy nie ma wobec nas takiej siły, jak wtedy, gdy pozostajemy w bezczynności.

Jakże piękna jest pochwała spontaniczna. Jakże zniekształcona, kiedy się jej domaga i żąda.

Zanim osądzicie waszego bliźniego, pomyślcie, że wy jesteście nim a on wami i zapewniam was, że wtedy osądzicie dobrze i uczciwie.

Gdybyśmy, kiedy potykamy się na jakiejś wadzie, zamiast upadać na duchu i tracić odwagę, wznosili nasze serca, pobudzając je do większej wierności, zrobilibyśmy ogromny kawał drogi na drodze do Pana.

Zawieraj przyjaźnie tylko z ludźmi, którzy mogą ci przekazać rzeczy dobre. Im wspanialsze będą wasze wspólne cnoty, tym doskonalsza będzie wasza przyjaźń.

To, co nie jest dla wieczności, jest z pewnością dla próżności.

Jeżeli świat was nie szanuje, pocieszcie się, bo przynajmniej raz was nie oszukuje.

W prowadzeniu dusz potrzeba: filiżanki nauki, baryłki ostrożności i oceanu cierpliwości.

Pewne niepokoje związane z chęcią dowiedzenia się, ile zysku jest z doskonałości, nie podobają się Bogu, a służą tylko zaspokojeniu miłości własnej.

Bóg nie mierzy naszej doskonałości ilością rzeczy, które dla niego robimy, ale sposobem, w jaki je wykonujemy.

-To serce, które ma wytrwałą i zakorzenioną wiarę, nie przeraża się trudnościami, ponieważ doskonale wie, że Bóg kocha i nie porzuca tych, którzy mu zaufali.

Nic nie jest bardziej sprzeczne z miłością jak czynienie niewiele dla bliźniego.

Bardzo często zatrzymujemy się na pragnieniu bycia aniołami raju. a nie dokładamy wysiłku, aby być uczciwymi ludźmi na tym świecie

Pochwały są słodką i nieznaną trucizną. Och, ileż to razy zabiły cnotę i pobożność największych świętych!

Niepokój jest największym złem, jakiego może doświadczyć człowiek po grzechu.

W czasie najcięższych chorób powinniśmy żądać od naszej duszy jedynie aktów poddania, akceptacji, świętego zjednoczenia naszej woli z wolą Bożą.

Smutny święty to nieszczęsny święty.

Nie jesteś kaznodzieją, ale pociesz się: istnieje bardzo skuteczny sposób kazania - dobry przykład dawany bliźniemu.

Nie trzeba szukać chwały i uwielbienia, ale jednak miłość chce, a pokora pozwala, abyśmy dbali o swoje dobre imię, co wielce służy pomocy bliźniemu i czynieniu dobra.

Usługi oddane osobom, ku którym mniej się skłaniamy, są dużo więcej warte, ponieważ nie mają w sobie ani odrobiny miłości własnej, a tylko czystą miłość Boga.

Oto lekcja, która zasługuje na dobre zrozumienie: życie doczesne zostało nam dane tylko po to, by zdobyć życie wieczne. Co za nieszczęście dla większości ludzi, którzy o tym nie myślą!

Pośród prób niech wasza dusza będzie jak słowik, który śpiewa na ciernistym krzewie.

Mamy naturalną skłonność do wydawania rozkazów i ogromną awersję do posłuszeństwa, a jednak, o ileż użyteczniejsze okazuje się dla nas posłuszeństwo od wydawania rozkazów!

Honor i reputacja, które przede wszystkim powinniśmy mieć na sercu, są szukaniem chwały Boga i dawaniem wszystkim dobrego przykładu.

Już wielkim złem jest nie czynić żadnego dobra.

Gdziekolwiek się udacie, starajcie się zebrać coś dobrego i postępujcie jak pszczoły, które wracając do ula, niosą tam jedynie miód.

Unikajmy jak tylko można, przywiązywania się do płytkich i nieużytecznych przyjemności, częstokroć dozwolonych, aby w ten sposób trzymać się jak najdalej niedozwolonych i grzesznych.

Bóg tak bardzo kocha posłuszeństwo, że pomnaża i akceptuje również rady dawane przez innych, a zwłaszcza przez ojców duchowych.

Nie zaniedbujcie żadnej okazji czynienia dobra. Jeżeli zostawia się jedno dobro, aby szukać czegoś lepszego, traci się jedno i nie znajduje tego drugiego.

Niektóre dusze znajdują tak wiele przyjemności w tym, co robią, że dopuszczają się swego rodzaju bałwochwalstwa, tworząc sobie tylu bożków, ile ich działań.