Cytaty (72)

Święci, ponieważ są świętymi, mają wszystkie cnoty, jakkolwiek każdy wyróżnia się bardziej w jednej niż w innych; tak Abraham wyróżniał się swoją wielką wiarą, Mojżesz łagodnością, a Dawid pokorą.

Trzeba pokładać wielką nadzieję w Panu, ponieważ kto ma w Nim nadzieję, nie zawiedzie się. Bóg nie porzuca tak, jak ludzie, którzy często porzucają swoich przyjaciół; i nigdy Go nie brakuje tak, jak brakuje naszych dóbr szczęścia.

Kiedy słowo Boże przenika łaską pobożności duszę, natychmiast roztapia się lód serca, płyną ciepłe święte uczucia, Duch Święty spuszcza na was obfitość słodkiego pocieszenia, a dusza wylewa swoją radość łzami oczu.

Grzech ściąga nam na głowę trzy nieszczęścia: czyni nas niewolnikami, pozbawia wszystkich dóbr i kładzie nas pod stopy demonów, które depczą nas niczym błoto.

Na ziemi, im ktoś więcej wierzy, tym więcej kocha; w raju tym więcej kocha, im lepiej zna.

Wróg weźmie nad nami górę, kiedy wpędzi nas w śmiertelny grzech, ale o wiele bardziej nad nami zapanuje, kiedy uda mu się sprawić, że zapomnimy o Bogu.

Dwóch rzeczy nauczał przede wszystkim Zbawiciel: łagodności ducha i pokory serca. Pierwsza służy do temperowania zła, które cierpimy, druga chroni dobro, które czynimy.

Pokładanie nadziei w Bogu oznacza dążenie do Niego z dobrymi uczynkami. W Psalmie 36 mówi się: ŤMiej ufność w Panu i postępuj dobrzeť.

Wody rzek, kiedy stoją na bagnach, psują się i nie mogą dać pożywienia rybom. Tak też jest z przyjemnościami. Stają się gorzkie dla tych, którzy się nimi cieszą i nie mogą zaspokoić ich żądz.

W niebie dusza będzie miała za sprawą Boga cztery powody do niewypowiedzianej radości: jasną wizję boskiej istoty, doskonałą widzianą i posiadaną miłość Boga, radość samego Boga, który zanurzy duszę w morzu słodyczy oraz kontemplację Chrystusa Boga i Człowieka.

Za każdym razem, kiedy człowiek powstrzymuje się od popełnienia błędu, przyjmuje duchowo Boga w swoim sercu.

Trzymaj smutek z dala od siebie jako przeciwny pokojowi. Rani cię boleśnie, serce gryzie niczym robak ubrania, wysusza źródło pobożności, czyni człowieka małodusznym i niezdolnym do duchowej walki - zadaje śmierć duszy i ciału.

Pokora jest okiem duszy, które objawia człowiekowi jego kondycję i stan, w którym się aktualnie znajduje.

Pokusy mogą przynieść cztery rodzaje dobra. Służą do odpokutowania win; wystawiają na próbę cnotę człowieka, jak u Hioba i Tobiasza; odsłaniają naszą łagodność i siłę wytrzymałości, jak u apostoła Pawła; służą do objawienia chwały Bożej, jak to się stało ze ślepym od urodzenia, o którym mówi Ewangelia.

Bóg nigdy nas tak nie jednoczy ze sobą, jak wtedy, kiedy znajduje się w nas sakramentalnie, w osobie, a my jesteśmy duchowo w nim wcieleni; jesteśmy wtedy tak silnie przez niego przyciągani i zjednoczeni z Nim węzłem nierozerwalnej miłości, iż stanowimy jedno.

Nie odrzucaj od siebie Boga w młodości, aby On nie odrzucił ciebie w twojej starości.

W piekle będzie wielka niezgoda pomiędzy duszą i ciałem, które by się chętnie rozdzieliły, gdyby to było możliwe. Ale przez najsprawiedliwszy wyrok Boga muszą pozostać ze sobą zjednoczone, aby tak jak razem grzeszyły, razem ponosiły za to karę.

Serce świętych jest ołtarzem, przy którym chętnie gromadzą się aniołowie Boży, gotowi brać i ofiarowywać Panu ich myśli, ich modlitwy i dobre uczynki.

Kaznodzieja jest ustami Boga, który nas poucza; usta te mogą głosić jedynie to, co wcześniej głęboko rozważyły.

Aniołowie pomagają nam i chronią niezależnie od tego, czy jesteśmy sprawiedliwi, czy grzeszni. Jeżeli jesteśmy grzeszni, napominają, abyśmy się podnieśli, jeżeli jesteśmy sprawiedliwi, wskazują drogę dobra i zanoszą do Pana nasze modlitwy.

Kto porzuca wszystko dla miłości Boga, wie, że zostawił niewiele w porównaniu z tym, co znalazł; ponieważ znajduje w Bogu tyle dóbr, że uważa całą resztę za nicość. Pozostawił rodziców i znajduje Pana; pozostawił dzieci, a znajduje wiele dzieci duchowych; pozostawił dobra materialne, a znajduje dobra duchowe; pozostawił ludzi, a znajduje Anioły.

Prawdziwa i najwyższa uczoność polega na rozpoznawaniu i smakowaniu Boga: poznać Go rozumem rozjaśnionym przez wiarę, zasmakować wewnętrznym uczuciem płonącym miłością.

Jakakolwiek rzecz dobra uczyniona bez laski Boga, która jest życiem, jest martwa.

Post jest zdrowotny, kiedy łączy się z powstrzymaniem od nałogów, z modlitwą i jałmużną.

Musimy często myśleć o raju, aby pragnąć go coraz goręcej, ponieważ jego wspominanie zapala w nas pragnienie osiągnięcia go.

Kto grzeszy śmiertelnie, dopuszcza się potrójnego zła: grzeszy przeciwko Bogu, zabierając mu duszę przez Niego stworzoną i odkupioną; grzeszy przeciwko sobie samemu, zabierając sobie swego Pana; urzeszy przeciwko bliźniemu, pozbawiając go cennej pomocy własnych modlitw.

Kiedy człowiek jest chory, łatwo wyobraża sobie, że jego życie jest nieużyteczne. Ale jeżeli nie może się modlić ani spełniać innych dobrych uczynków, niech się przekona, że jego cierpienia i jego pobożne pragnienia są tak samo godne jak tysiąc modlitw, i dobrych uczynków spełnionych w czasie, kiedy był zdrowy.

Duch Święty rozlany w nas czyni to, co woda: obmywa, ochładza, odnawia, nawadnia. Oczyszcza nas z brudu i uśmierza płomienie naszej pożądliwości; odnawia nas pokarmem Boskiego Słowa oraz Sakramentem ołtarza; wlewa w nas duchowe pocieszenie.

Gwiazdy są ozdobą niebieskiego firmamentu, zakonnicy ozdobą firmamentu Kościoła; gwiazdy swoim nieustannym ruchem chwalą Stwórcę, zakonnicy chwalą Go swoimi świętymi dziełami; gwiazdy tkwią nieruchomo na niebie, zakonnicy w swoich klasztorach; gwiazdy rozjaśniają niebo, zakonnicy Kościół.

W Sakramencie Eucharystycznym postawiono przed tobą wielki stół; dobrze patrz, kim jest Ten, kto daje ci się i jak ci się daje za pokarm, ponieważ jeżeli chcesz, aby Ci posłużył, musisz Go przyjąć z sercem czystym, pobożnym i płonącym miłością.

Więcej zysku przynosi przebaczanie tym, którzy wyrządzili nam jakąś szkodę na dobru czy reputacji niż gdybyśmy mieli przepłynąć morze i paść przed świętym grobem Chrystusa.

Kto daje jałmużnę, musi mieć serce litościwe, słodkie słowa na ustach, szerokie ręce i uważne oczy, aby to, co dawał, było użyteczne dla tego, kto otrzymuje.

Kaznodzieja z urzędu jest zobowiązany do kazania nawet wtedy, kiedy słuchacze nie słuchają go chętnie i odrzucają słowa prawdy. Jeżeli nim gardzą, będą jeszcze bardziej winni; ponieważ pragnienie życia w ignorancji jest bardziej niebezpieczne od samego odrzucenia usłyszanej prawdy.

Jeżeli twój wróg, po tym jak go przywitałeś i pobłogosławiłeś, nie chce się z tobą pojednać, nie pozostaje ci nic innego, jak modlić się za niego, aby Pan dotknął jego serce i nawrócił go swoją łaską.

Próżna radość świata czyni człowieka wewnętrznie głuchym, ponieważ, kto kocha światową radość, niechętnie słucha słowa Bożego.

Będziesz miał pokój w sobie, jeśli płacząc z powodu swoich grzechów, poczujesz, że jesteś przyjacielem Boga; jeśli twoja dusza nie będzie trawiona i wzburzana atakami pokus; jeśli wola i rozum będą razem zjednoczone, i wola nie będzie pragnąć nic więcej oprócz tego, co proponuje rozum.

Jałmużna rodzi wielkie zaufanie, ponieważ ten, który daje, będąc szczodrym dla biednych, może słusznie mieć nadzieję, że dobroć boska będzie dla niego taka sama.

Pokuta jest pierwszym stołem ratunku dla tych, którzy się zagubili i jest pierwszą cnotą do praktykowania dla tych, którzy chcą porzucić swoją winę.

Boskie słowo jest słodkie dla tego, kto się go uczy, słodsze dla tego, kto uczy, a najsłodsze dla tego, kto wprowadza je w życie.

Kto zbliża się do Boga przez modlitwę, zobaczy, że Bóg przybliży się do niego, aby go wysłuchać.

Przyjmować z rąk Pana dobro i zlo w doskonalej pokorze, uznając je za dobrodziejstwo Bożej Opatrzności, jest bardziej warte zbawienia duszy niż biczowanie każdego dnia swoich pleców brzozowymi rózgami.

Śmierć grzesznika jest bolesna z powodu utraty dóbr doczesnych; bardziej bolesne jest oddzielenie duszy od ciała; najboleśniejsza jest utrata duszy i ciała w piekle, gdzie będzie cierpieć w ogniu i wyrzutach sumienia.

Pochwala, która wychodzi z serca ubogiego, jest wielce miła Bogu, ponieważ znakiem wielkiej cnoty jest chwalić Boga w ubóstwie i dziękować mu za samo ubóstwo.

Kto modli się za swojego wroga, bo tak chce i nakazuje Bóg, otrzyma w niebie wielkie wynagrodzenie.

W Ojcze nasz nie prośmy Boga, aby nie wystawiał nas na pokuszenie, ponieważ nikt nie może pokusy uniknąć, ale prośmy, abyśmy nie upadli przez drzwi i schody pokusy w winę.

Jak góry piętrzą się dokoła i ochraniają położone w nich doliny, tak święci aniołowie stoją wokół i nas chronią.

Bóg nie potępia bogactwa ale tych, którzy w bogactwach pokładają swoje serce. Istotnie nie oddalił Żacheusza, który był bogaty, ale wszedłszy do jego domu przyniósł mu błogosławieństwo i zdrowie.

Święta bojaźń chroni i zachowuje w duszy dary otrzymane od Boga, tłumi pychę i poszerza serce na nadzieję; a więc można powiedzieć, że bojaźń Boża jest ojcem nadziei.

Boskie słowo, przeznaczone do kształtowania naszych obyczajów, jest porównane do srebra - tak jak nie ma delikatniejszego dźwięku od srebrzystego, tak nic nie brzmi słodziej dla ucha jak słowo Boże.

Najpierw trzeba ofiarować Bogu mirrę albo umartwić własne ciało, a dopiero potem kadzidło pobożnej modlitwy.

Siła jest cnotą, która stawia czoło rzeczom niedostępnym i podtrzymuje rzeczy trudne dla umiłowania dobra; dla przyjemności jakiej doświadcza^ w dobru nie czuje bólu, przynajmniej w najwyższej części duszy.

Pierwszym stopniem obmowy jest obmawianie tego, kto czyni źle; drugim stopniem, gorszym od pierwszego jest obmawianie tego, kto nie czyni ani źle, ani dobrze; trzecim, najgorszym stopniem jest obmawianie tego, kto czyni dobrze.

Ofiara ołtarza jest sprawowana ku czci świętych, którzy radują się w raju, dla dobra tych, którzy jeszcze żyją na tym świecie oraz dla wyzwolenia dusz wybranych w czyśćcu cierpiących.

W Jezusie Chrystusie mamy wszystko: komunie Jego ciała, odkupienie naszych grzechów w Jego krwi, cenę naszego odkupienia w Jego duszy, życie w Jego Duchu, pełne zadośćuczynienie szkód doznanych za popełnione winy, doskonałość wszystkich łask i wszystkich cnót Jego Boskości.

Kto jest naprawdę skruszony, jest godzien przyjęcia Komunii, nawet jeżeli się nie wyspowiadał, aby tylko nie czynił tego z pogardy dla religii i miał słuszną, i racjonalną przeszkodę, aby opóźnić spowiedź. Ponieważ ten, kto jest naprawdę skruszony i nie może przyjmować sakramentów Kościoła, jest godzien wiecznego życia, a w naturalnej konsekwencji również jest godzien przyjąć Komunię.

Bóg, pozwalając na trudy swoich wybranych, pragnie zniszczyć w nich winę, coraz bardziej ich uniżyć, wystawić na próbę ich cnotę i uczynić z nich przykład cierpliwości.

Apostołowie muszą być jak góry; wytrwali w wierze, wybitni w dobroci życia i pierwsi w otrzymywaniu słonecznych promieni, aby rozlewać je na innych.

Istnieją dwie przyjaźnie fałszywe i jedna prawdziwa. Fałszywa przyjaźń opiera się na zyskach, które można z niej wyciągnąć. Jeszcze bardziej fałszywa jest przyjaźń, która szuka wyłącznie własnego zadowolenia i satysfakcji. Prawdziwa przyjaźń natomiast opiera się na tym, co jest dobre dla obydwu przyjaciół.

Myśl o własnym końcu służy dobremu rozporządzaniu naszymi sprawami, pogardzaniu dobrami świata, wzdychaniu do dóbr nieba i unikaniu grzechów. Ci, którzy nie myślą o swoim końcu, żyją codziennie w poczuciu winy.

Zawiść ze swoimi obmowami odbiera całą świeżość dobrym dziełom innych i wysusza^ źródła duchowego pocieszenia, które pochodzą / dobroci Ducha Świętego.

Jezus przychodzi do naszego umysłu przez wiarę, do naszego serca przez miłość, do naszej duszy przez swoją łaskę, a do naszych uczynków przez cnoty, które w nas wlewa, czyniąc je godnymi raju.

Kto znajduje upodobanie w przyjemnościach ciała, podobny jest do dziurawej cysterny, nie może pomieścić ulotnych przyjemności; waza serca, która czerpie te wody, często pozostaje pełna smutku i bólu.

Kazanie jest przeznaczone do instruowania ignorantów, do napominania tych, którzy sprzeciwiają się prawdzie, do poprawiania złych, do prowadzenia i doskonalenia dobrych.

Jest bez wątpienia przyjemnie móc spokojnie czynić dobro, nie musząc walczyć z pokusami; ale być wystawionym na pokusę i zwyciężyć, to bardziej szlachetne i chwalebne niż czynić dobrze bez walki.

Szatan posługuje się nami, aby nas pokonać; my jesteśmy jego bronią. On nie pokona nas, jeżeli nie oddamy się w jego ręce, ponieważ potrzebuje naszej zgody, aby doprowadzić nas do upadku.

Eucharystia ofiarowuje nam Boskie pastwisko tak wzmacniające, że świat, ciało, szatan nie mogą już nic zdziałać przeciwko nam. Skoro tylko poczują siłę, która wypływa z tego niebiańskiego pokarmu, rzucają się do karkołomnej ucieczki i skrywają się zmieszani, pozbawieni swojej zuchwałości.

Zakonnicy w Kościele muszą zajmować miejsce dawnych Nazarejczyków, którzy według słów Jeremiasza, byli bardziej czyści od śniegu, bardziej różani od starej kości słoniowej, piękniejsi od szafirów. Byli czyści przez swoją czystość, nieskalani przez swoją cnotę, różani przez miłość, piękniejsi od szafirów przez swoje niebiańskie życie.

Zawistni uważają korzyść innych za swoją szkodę i sądzą, że osiągnęli swoje dobro, kiedy uda im się osiągnąć sukces w swoich złych zamierzeniach.

Musimy przyjmować Komunię świętą z żywą wiarą, ponieważ Eucharystia jest tajemnicą wiary; z pobożnością, ponieważ jest sakramentem doskonałej miłości; z wielkim szacunkiem, ponieważ jest większa, niż można to sobie wyobrazić.

Nieszczęścia wznoszą ducha, pobudzają do rzucenia się w boskie ramiona, sprawiają, że zasługujemy na dobra niebieskie i przygotowują nam wieczną niezmierzoną chwałę.

Prawdziwa cierpliwość polega na pogodnym znoszeniu zła, które czynią nam inni, bez okazywania im żadnego odruchu pogardy.

Istnieją cztery czyny dobrze uporządkowane: kochać Boga, szukać Go ze świętą łapczywością, cieszyć się, kiedy się Go znajdzie, ponieważ się znalazło swoje dobro, a wreszcie chwalić Go.